Heren II verliest eerste partij tegen Noordwijkse op karakter en met het regelboek in de hand.
Heren II verliest eerste partij tegen noordwijkse op karakter en met het regelboek in de hand.
Van onze correspondent
ALMEERDERHOUT – Heren II verliest zijn eerste partij tegen Noordwijkse met 10 – 8. Op het eerste gezicht een nipte nederlaag, in realiteit echter een partij met behoorlijke uitschieters.
Een dag die droog begint en nat zou eindigen is uiteindelijk toch droog gebleven. Geluiden uit andere deelnemende teams zeggen voldoende: men had zich op het ergste voorbereid, nieuw schoeisel en regenkledij waren aangeschaft. Dat de regen uiteindelijk toch uitbleef heeft slechts bij weinigen tot frustraties geleid.
Messcherp en zoals afgesproken zitten de heren van team Purmerend, de gladiatoren van Heren II, om 8.00 uur in het clubhuis. Ze zijn met z’n vijven en wachten op hun captain die te laat is. Rasker: “Zijn we inmiddels van hem gewend. Het is zijn manier om ons scherp te houden.” Die scherpte wordt opgevoerd zodra het wedstrijdformulier eraan te pas komt, waaruit blijkt dat Purmerend zijn tegenstander, De Noordwijkse, in handicapsterkte overtreft. “Op papier in het voordeel”, aldus Smiet, “maar dat zegt helemaal niks”. De Moes mengt zich in het gesprek: “Als het niks zegt, zeg dan ook niks”, waarop Smiet gevat: “Nou, ik zeg al niks meer.”
Terug naar de scherpte, die naar een hoger level gebracht zodra de atleten van de Purmer de ene streep na de andere slaan,... op de driving range. Maar het kan nog een tandje scherper, zoals even later bij het tossen. “Yesssssssss”, sist Winkel wanneer de tee in de richting van zijn captain wijst.
Helaas laat de scherpte vervolgens tijdens de foursome-partijen zelf weer na. De Moes en Molekamp leveren en eerlijke strijd tegen Hubar en Den Haan. Degelijk spel dat bij de minste fout toch hard wordt afgestraft met slechte liggingen en geblokte schoten. Dit terwijl de tegenstanders keer op keer weg komen dankzij de hulp van boomstammen en takken die als voorbestemd allemaal op de juiste plek zijn gegroeid en die de bal van de Noordwijkelingen in het spel te houden. “We hadden deze partij natuurlijk nooit mogen verliezen”, aldus De Moes, “maar ja, ergens houdt het op”. De partij houdt inderdaad op, na zeventien holes, bij een stand van 2/0.
Smiet en Rasker zijn op dat moment al lang klaar met hun partij. Smiet en Rasker die Ouddelien en Hamilton tegeonver zich zagen, gebruiken een paar van de eerste holes om allebei af te slaan. Een slecht teken, weet de kenner. Het tij kon niet gekeerd worden en op de dertiende hole noteren we twee dingen. Ten eerste lopen zowel Smiet als Rasker met het hoofd onder de schouderlijn. Ten tweede maken ze geen aanstalten om door te lopen naar de veertiende afslag. Er is geen verrekijker voor nodig om te weten dat deze partij afgelopen is. “Tja, 7/5 verliezen, gewoon belachelijk”, aldus Rasker. Smiet wil eigenlijk geen commentaar geven, maar van de mediatraining heeft hij geleerd dat hij dat toch maar beter wel kan doen. “Het liefste zou ik willen zeggen dat wij heel slecht gespeeld hebben, maar daarmee zou ik het spel van onze tegenstanders tekort doen, dus ik hou het erop dat zij het godverdomme goed gedaan hebben”.
Dan de derde foursome-partij, Winkel en Dierickx, die het moeten opnemen tegen Bruynzeel en Roeleveld. “Die naam alleen al, Bruynzeel, gaan we daar nou tegen golfen? Of ben ik ineens in een keuken terecht gekomen?” Winkel heeft de grootste moeite om zijn partner en captain Dierickx enigszins tot kalmte te brengen. Hij pakt zijn hem bij beide oren, drukt zijn voorhoofd tegen het zijne en fluistert iets wat wij helaas niet kunnen opvangen. Wanneer Dierickx even later als eerste de bal naar het midden van de fairway slaat, kunnen we alleen concluderen dat het de juiste woorden moeten zijn geweest. De partij zelf was een nek aan nek race waarbij het nooit meer dan 1 up of 1 down stond. “Ja en dan dat ene moment, ja...” Dierickx, die sowieso meestal niet zo goed uit zijn woorden komt, kan achteraf alleen nog maar meer stamelen. “Ja, ze sloegen af in de verkeerde volgorde, ja...”. Winkel moet zijn captain bijspringen. “Ik had meteen het regelboekje bij de hand, daar stond het zwart op wit: regel 10-1c, geen straf in matchplay, maar ja, ik had dus moeten doorbladeren tot aan regel 29, wel straf dus, verlies van de hole. Allemaal achteraf gelul dus, zij halven deze hole uiteindelijk nog dankzij een toverbal uit de rough en de volgende hole dankzij een veel te harde put van buiten de green die hard tegen de vlaggestok aan gaat, nog twee keer stuitert en tenslotte toch in de hole sukkelt”. Een ding staat vast, uiteindelijk worden op 17 de handen geschud bij een stand van 2/1.
De fans die in grote getale zijn gekomen kunnen nauwelijks geloven wat zich in één ochtend heeft afgespeeld. Bert Collé, één van de meest prominente aanwezige toeschouwers, eresenior, quasi oprichter van de Purmer, heeft alle partijen gevolgd. Hij roemt de spelers. “Ze hebben ervoor gevochten, maar ja, ze staan nu wel 6/0 achter”.
De middag ziet er gelukkig anders uit. Kopman De Moes slaat briesend zijn eerste drive weg, maakt vervolgens 15 holes lang nauwelijks fouten en veegt daarmee captain Hubar met 5/3 van de baan. Bijna hetzelfde kan gezegd worden over Winkel en Rasker, die ontketend over de baan vliegen en hun tegenstanders, respectievelijk Den Haan en Bruynzeel met overtuigende cijfers (5/4 en 6/5) naar de douches sturen. Bij Dierickx loopt het helaas minder. Hij is niet opgewassen tegen de Noordwijks jeugdspeler Ouddelien, die nagenoeg foutloos speelt, 3 greenside bunkerslagen binnen de meter bij de hole slaat, daardoor toch nog halve holes afdwingt en, eerlijk is eerlijk, bij de wat mindere schoten verdomde goed weg komt. Dierickx mag zijn pogingen om daar nog wat tegen in te brengen na 12 holes staken en verliest met 7/6. Dan Molekamp, die een prachtige strijd levert, een geringe voorsprong meeneemt naar de zeventiende en daar de deur voor zijn tegenstander dicht gooit met een subliem ijzertje 7 op het achterste plateau van de green, wat zal het zijn, nauwelijks twee meter van de vlag. Hij wint de partij met 2/1. Tenslotte Smiet, die ondanks de hangende schouders tijdens de lunch door Dierickx als tweede man in het veld wordt gestuurd. Aanvankelijk gunt Smiet zijn tegenstander Hamilton een voorsprong van 4up, maar toont vervolgens karakter en weet de achterstand stelselmatig terug te brengen, tot hij op 16 nog maar 1 down staat. Met nog twee holes te gaan is alles mogelijk. Smiet trekt de driver, slaat een spetter door het midden die echter ongelukkig in de centraal gelegen fairway bunker stuitert. Hamilton wil op deze kortere par 4 voor safe gaan, maar slaat zijn ijzer 3 rechts o.o.b. Dan toch maar de driver nemen. Hamilton stuurt zijn tweede slag links het bos in, waar hij inmiddels voor 3 ligt. De partij ligt helemaal open, iedere broker zou al zijn geld op Smiet zetten, die in vorm is, die terug aan het komen is, die bloed ruikt. Maar golf is een raar spelletje en een ‘humbling experience’, zoals de Engelsen zeggen. Smiet krijgt de bal niet onder de lip van de bunker vandaan en ziet hem terugketsen in het zand. En dan gebeurt iets wat de annalen in gaat: nog voor iemand het in de gaten heeft (waarschijnlijk zonder dat Smiet het zelf beseft), harkt hij de plek waar hij zo meteen opnieuw zijn stand zal moeten innemen in de bunker aan. De nodige consternatie en discussie (waarvan Smiet zich wijselijk afzijdig houdt) is het gevolg en sportief wordt besloten de partij voort te zetten en achteraf in het clubhuis te bekijken wat de regel precies zegt. Maar Smiet weet het eigenlijk toch wel. Hij had niet moeten harken, hij had moeten slaan. Hij sleept zich naar de afslag van de achttiende, geeft zijn bal een lel, maar geeft vervolgens de partij aan Hamilton.
“Al bij al een enerverende dag”, aldus Winkel. Rasker, die zichtbaar blij is dat hij de nederlaag van de ochtend heeft weten om te zetten in winst in zijn single, slaat een biertje achterover met de voor hem zo kenmerkende tekst “He he”. Molekamp, voorkomend en nederig als altijd, zou na zijn winst het liefst alleen zijn tegenstander willen prijzen, maar geeft toe dat die laatste approach toch echt wel lekker was. Dierickx: “Het was prachtig om mijn team vanmiddag zo te zien spelen, al die omhoog wijzende vingertjes, drie up, vier up, vijf up, heerlijk. Maar de volgende keer ga ik toch proberen om meer naar mijn eigen bal te blijven kijken”. Smiet zit met een biertje in een diepe fauteuil. “Ik wil niet uitstralen dat ik er niet ben of zo, helemaal niet, maar het is natuurlijk wel balen. Het zou me niks verbazen als ik er straks niet echt lekker van slaap”. De Moes leunt iets afzijdig tegen het biljart. Hij heeft gespeeld als een tijger, zijn punten binnen gehaald, maar is ervan doordrongen dat zijn team toch verloren heeft. Hoe dan ook, zijn bijdrage was onbetaalbaar. Alleen insiders weten wat het betekent dat hij er vandaag überhaupt bij is geweest.
